Ένας κόσμος χωρίς περίπτερα...αλλά με πολλές βιβλιοθήκες

Ξέρω, τα περίπτερα είναι ελληνική..."ιδιομορφία", αλλά και πάλι όταν μπαίνω σε βενζινάδικο για να αγοράσω την εφημερίδα μου, μού φαίνεται κάπως.....είναι σαν κάτι να λείπει. Λείπει ο περιπτεράς της γειτονιάς, αυτός από τον οποίο μαθαίνεις τα κουτσομπολιά, αυτός που έχει άποψη για όλα,αυτός με τον οποίο μαλώνεις για την μπάλα και τα πολιτικά,  αυτός που δουλεύει μέχρι και 15-18 ώρες κάθε μέρα για να σε εξυπηρετήσει, αυτός που αντί για κέρματα-ρέστα θα σου δώσει μια τσίχλα, αυτός που θα σου κρατήσει τα τσιγάρα και την εφημερίδα σου στην άκρη για να περάσεις να τα πάρεις μετά τη δουλειά.

Εδώ δεν έχει περίπτερα. Τσιγάρα και εφημερίδα θα βρεις σε σούπερ μάρκετ ή στα λεγόμενα corner/convinience stores, μια αμερικάνικη εκδοχή αυτού που εμείς ξέρουμε ως  "ψιλικατζίδικο". Και φυσικά δεν θα βρεις αλκοόλ. Οινόπνευμα μόνο στις κάβες (liquor stores) ή σε μεγάλες αλυσίδες τροφίμων.

Μου λείπουν τα περίπτερα, ειδικά αυτά στο κέντρο, κάθε 100 μέτρα και περίπτερο, σαν μικρά μνημεία βιοπάλης είναι. Φυσικά και αυτά σιγά-σιγά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, σημάδια μιας χώρας που βρίσκεται στην εντατική (και να ξέρετε σε κάθε νοσοκομείο, έξω από την εντατική τα "κοράκια" περιμένουν την αναγγελία θανάτου για να πάρουν τη δουλειά).

Αυτό που δεν μου λείπει, είναι οι βιβλιοθήκες. Και πώς να μου λείψουν δηλαδή....Μετά την εμπειρία μου στις βιβλιοθήκες εδώ, αναθεώρησα μέσα μου τον ορισμό περί βιβλιοθήκης.

Είμαστε έτη φωτός πίσω. Εμείς, που έχουμε μακραίωνη παράδοση στον γραπτό και προφορικό λόγο. Εμείς που (και)  με τον ΛΟΓΟ βοηθήσαμε να θεμελιωθεί, να στηθεί αυτό που λέμε "Δυτικός Πολιτισμός".

Τα περί οικονομικών προβλημάτων τα ακούω βερεσέ. Εδώ τα κονδύλια για τις βιβλιοθήκες έχουν μειωθεί έως και 50%, αλλά ο κόσμος έβαλε πλάτη. Οι βιβλιοθήκες έκαναν άνοιγμα στον κόσμο ζητώντας εθελοντές. Και ο κόσμος ανταποκρίθηκε. Σε κάθε βιβλιοθήκη που επισκέφτηκα μαζί με το μόνιμο προσωπικό υπάρχουν και εθελοντές.

Μιλάμε για ένα 2ωρο εθελοντικής ςργασίας την εβδομάδα. Δεν είναι πολύ, αλλά βοηθά στο να αλλάξει το τοπίο και να μείνουν οι βιβλιοθήκες ανοιχτές. Και μιλάμε για βιβλιοθήκες γεμάτες από κόσμο, γεμάτες από σχολεία. Βιβλιοθήκες με προγράμματα για μετανάστες, για άτομα της τρίτης ηλικίας, για νέους, βιβλιοθήκες που οργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Δεν ξέρω αν έτσι θα σωθεί ο κόσμος, αλλά τουλάχιστον γίνεται η καθημερινότητα, αν όχι πιο ευχάριστη, τουλάχιστον λίγο πιο ανεκτή.

Και νομίζω ότι το βιβλίο, ένα βιβλίο που δανείζεσαι, ειδικά τώρα που τα οικονομικά όλων είναι σε μαύρο χάλι, αποτελεί μια πολύ φτηνή μορφή διασκέδασης, μόρφωσης και απόδρασης.

.