Νομίζω ζούμε τις πιο κρίσιμες ώρες αυτής της χώρας τα τελευταία 30-40 χρόνια. Παρακολουθώ από μακριά με κομμένη την ανάσα...θυμώνω, απελπίζομαι, ξαναθυμώνω...Αλλά δεν νιώθω καμιά έκπληξη. Ο κακός εαυτός μας, ο χαζός εαυτός μας, ο μικροπρεπής εαυτός μας επέτρεψε εν μέρει να γεννηθεί και να γιγαντωθεί αυτό το πολιτικό σκηνικό-έκτρωμα.
Τα υπόλοιπα ήταν ένα σχέδιο, μια πλάνη, μια κομπίνα που παίχτηκε στις πλάτες όλων μας. Δεν κακίζω κανέναν Έλληνα πολίτη. Ο απλός κόσμος θέλει απλά να ζήσει. Και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, τη στιγμή που παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά του και να πραγματοποιήσει ένα δύο όνειρά του.
Το πώς φτάσαμε εδώ...ή μάλλον το πώς μας έφεραν ως εδώ είναι γνωστό. Το ζήτημα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα.
Αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτό είναι το τέλος της Ελλάδας, το τέλος των Ελλήνων. Το αρνούμαι με όλες τις δυνάμεις μου, με ό,τι έχω μέσα μου. Αυτή η κουκίδα στο χάρτη που λέγεται Ελλάδα, δεν πρόκειται να σβήσει. Πολιτισμοί χάθηκαν, λαοί αφανίστηκαν, γλώσσες ξεχάστηκαν, αλλά η Ελλάδα δεν πρόκειται να σβήσει. Η Ελλάδα είναι ΑΠΕΘΑΝΤΗ.
Την έκλεψαν, τη βίασαν, την ξεζούμισαν, την διέσυραν, την κατέκτησαν, την γονάτισαν...και τι δεν έκαναν. Η πιο λεηλατημένη χώρα στον κόσμο. Και όμες εδώ στέκεται ακόμη. Και θα ξανασταθεί στα πόδια της. Από εμάς.
Σε περίπτωση που δεν το έχουμε καταλάβει είμαστε η μόνη ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ στον πολιτισμό. Και με τη λέξη "πολιτισμός" δεν αναφέρομαι σε αυτές τις γελοίες διαφημιστικές εκστρατείες του ΕΟΤ που βρωμάνε μίζα και χαϊλίκι από μακριά. Με τη λέξη "πολιτισμός" δεν αναφέρομαι ούτε στους "γίγαντες" που γέννησε αυτός ο τόπος από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.
"Πολιτισμός" και "Γίγαντες" αυτής της χώρας είναι οι παππούδες μας και οι γονείς μας, που με το τίποτα φτιάξαν οικογένειες, κρατήσαν σπίτια στέρεα και παιδιά μακριά από κακοτοπιές. Καλός ο Παρθενώνας...και πιο καλή η Ελληνίδα που έχει να φέρει στο τραπέζι μόνο ψωμί, ντομάτα, κρεμμύδι και ελιά και καταφέρνει να τους έχει ευχαριστημένους και χορτάτους όλους.
Καλά και όμορφα τα νησιά και τα ηλιοβασιλέματα, αλλά πιο καλός αυτός ο λαός, ο μόνος λαός που συνδύασε το αρχαιοελληνικό πνεύμα με την βυζαντινή παράδοση. Ο μόνος λαός που σαν πολιτισμό του αναγνωρίζει όχι μόνο τα έργα των σπουδαίων φιλοσόφων του, αλλά και τα τραγούδια της τάβλας, τα νησιώτικα, τα βλάχικα και ποντιακά τραγούδια, τα έργα των καθημερινών ανθρώπων του.
Καλός και άγιος ο μουσακάς και τα σουβλάκια, ακόμη πιο καλοί οι πρόσφυγες Έλληνες που μέσα από τον ξεριζωμό τους, έφεραν νέα ζωή σε αυτή τη χώρα...
Μας τα έμαθε κανείς αυτά στα σχολεία; Όχι...δεν (τους) συμφέρει. Και τώρα που το σκέφτομαι ίσως να είναι και αχρείαστο. Γιατί δεν χρειάζομαι κανέναν να μου διδάξει ή να μου (υπο)δείξει ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ και ΑΠΟ ΤΙ ΥΛΙΚΟ ΕΙΜΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ.
Το "αίμα" μιλάει...φωνάζει. Και πιστεύω ακράδαντα ότι έστω και τώρα, εν μέσω ενός περίεργου, συνεχιζόμενου χαμηλής έντασης πολέμου (γιατί αυτό που γίνεται είναι πόλεμος) θα ακούσουμε το "αίμα" μας. Ξέρω ότι για χρόνια προσπαθούν να αμβλύνουν τα αντανακλαστικά μας, την "ακοή" μας.
Δεν πιστεύω σε ηγέτες, σε είδωλα. Καθένας από εμάς οφείλει στον εαυτό του να βάλει μπρος και να ξεκινήσει. Δεν μιλάω για ατομικισμό...για προσωπική ευθύνη μιλάω. Ευθύνη για κριτική σκέψη, για αυτο-εκπαίδευση, για αλληλεγγύη, ευθύνη να επαναφέρει σε αυτήν την χώρα το "παν μέτρον άριστον".
Ναι βρισκόμαστε σε παρακμή. Αυτό σημαίνει ότι μόνο προς τα επάνω μπορούμε να πάμε. Σε μια χώρα που ακόμη και οι πέτρες φωνάζουν "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ", έχουμε ελπίδα. Δεν γίνεται η φύτρα του πολυμήχανου Οδυσσέα να έχει αποβλακωθεί τόσο. Διάλλειμα κάνει.
Σύντομα οι Έλληνες θα ξανάρθουμε κοντά ο ένας στον άλλο. Παρατήρησε λίγο τους δημοτικούς χορούς μας. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά χορεύουμε σε κύκλο, ακουμπώντας ο ένας τον ώμο του άλλου, κρατώντας τα χέρια.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και η πιο ασήμαντη λεπτομέρεια αυτού που λέμε Ελλάδα κάτι κρύβει από πίσω. Όλα "μιλάνε". Μαζί με σένα τεντώνω και εγώ τα αυτιά μου να αφουγκραστώ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΦΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ
* "There is a light that never goes out"-The Smiths
