Gardens of Salonica & Smooch Project

Η ιδανική εκδοχή του Έλληνα που έχω μέσα μου, είναι αυτού που μπορεί να είναι ο εαυτός του και να κουβαλάει τη φύτρα του όπου κι αν βρίσκεται και ταυτόχρονα να είναι πολίτης του κόσμου, ανοιχτός σε κάθε καλή επιρροή. Και όταν το βλέπω αυτό, όταν βλέπω ή συναντάω τέτοιου είδους Έλληνες, νιώθω περήφανος, σαν να είμαι και εγώ μέρος αυτού του "κατορθώματος".

Πριν από λίγο γυρίσαμε σπίτι. Βρεθήκαμε σε ένα ελληνικό εστιατόριο, το Gardens of Salonica (http://www.gardensofsalonica.com/), έναν χώρο με πολύ καλό, σπιτικό ελληνικό φαγητό, μακριά από εφήμερες και άχρηστες μόδες. Έναν χώρο ελληνικό, μακριά όμως από το κιτς φολκλόρ και το πνεύμα του "Zorbas, sirtaki, musacas", μακριά από κίονες και "χαμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις". Μιλάμε για ένα μαγαζί που "μυρίζει" Ελλάδα, όπως την έχουμε μέσα μας, και όπως την έχουμε αγαπήσει εμείς αλλά και οι ξένοι ταξιδευτές (όχι τουρίστες) που την επισκέπτονται. Με άλλα λόγια μια Ελλάδα μοντέρνα, που δεν φοβάται να κοιτάξει στον καθρέφτη και να δει από πού κρατάει η σκούφια της.

Το μαγαζί δραστηριοποείται εδώ και 20 χρόνια. Οι ιδιοκτήτες του, η Άννα και ο Λάζαρος, προχώρησαν τα πράγματα ένα βήμα παραπάνω , πέρα από το καλό φαγητό. Μια βραδιά κάθε μήνα οργανώνουν και φιλοξενούν τα λεγόμενα "Συμπόσια", ένα τρίωρο γεύμα δηλαδή, στα οπο΄΄ιο κάθε φορά υπάρχει κάποιος "επίτιμος" προσκεκλημένος-εισηγητής ενός θέματος.

Απόψε καλεσμένη ήταν η Bonnie Fournier, φωτογράφος, που μίλησε για το "The Smooch Project" (http://thesmoochproject.com/). Δεν θα αναλύσω τι είναι όλο αυτό το "σχέδιο". Απλά λέω ότι αξίζει τον χρόνο να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα και να διαβάσετε αυτά που έχει να πει. Για μένα είναι ένα μάθημα το πώς μια απλή, καθημερινή σκέψη, αν δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί τουλάχιστον να χαρίσει χαρά σε αυτούς που την "ταξιδεύουν".

Και όσα μπράβο αξίζουν στην Bonnie Fournier, άλλα τόσα και περισσότερα αξίζουν στους ιδιοκτήτες των "Κήπων" που δίνουν βήμα σε αυτές τις πρωτοβουλίες. Έχω τη γνώμη ότι η Άννα, όπως και τόσοι άλλοι Έλληνες του εσωτερικού και του εξωτερικού, αποτελεί μέρος ενός αόρατου, αλλά ΥΠΑΡΚΤΟΥ δικτύου Ελλήνων , που έχουν ξεφύγει από την γκρίνια, τη μιζέρια, την μικροπρέπεια, και τον ωχαδερφισμό της φυλής.

Θέλουμε περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους. Χρειαζόμαστε περισσότερους. Θα επανέρθω...

Saturday songs

Λεπτομέρειες

Θα επανέρθω...

Ένας κόσμος χωρίς περίπτερα...αλλά με πολλές βιβλιοθήκες

Ξέρω, τα περίπτερα είναι ελληνική..."ιδιομορφία", αλλά και πάλι όταν μπαίνω σε βενζινάδικο για να αγοράσω την εφημερίδα μου, μού φαίνεται κάπως.....είναι σαν κάτι να λείπει. Λείπει ο περιπτεράς της γειτονιάς, αυτός από τον οποίο μαθαίνεις τα κουτσομπολιά, αυτός που έχει άποψη για όλα,αυτός με τον οποίο μαλώνεις για την μπάλα και τα πολιτικά,  αυτός που δουλεύει μέχρι και 15-18 ώρες κάθε μέρα για να σε εξυπηρετήσει, αυτός που αντί για κέρματα-ρέστα θα σου δώσει μια τσίχλα, αυτός που θα σου κρατήσει τα τσιγάρα και την εφημερίδα σου στην άκρη για να περάσεις να τα πάρεις μετά τη δουλειά.

Εδώ δεν έχει περίπτερα. Τσιγάρα και εφημερίδα θα βρεις σε σούπερ μάρκετ ή στα λεγόμενα corner/convinience stores, μια αμερικάνικη εκδοχή αυτού που εμείς ξέρουμε ως  "ψιλικατζίδικο". Και φυσικά δεν θα βρεις αλκοόλ. Οινόπνευμα μόνο στις κάβες (liquor stores) ή σε μεγάλες αλυσίδες τροφίμων.

Μου λείπουν τα περίπτερα, ειδικά αυτά στο κέντρο, κάθε 100 μέτρα και περίπτερο, σαν μικρά μνημεία βιοπάλης είναι. Φυσικά και αυτά σιγά-σιγά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, σημάδια μιας χώρας που βρίσκεται στην εντατική (και να ξέρετε σε κάθε νοσοκομείο, έξω από την εντατική τα "κοράκια" περιμένουν την αναγγελία θανάτου για να πάρουν τη δουλειά).

Αυτό που δεν μου λείπει, είναι οι βιβλιοθήκες. Και πώς να μου λείψουν δηλαδή....Μετά την εμπειρία μου στις βιβλιοθήκες εδώ, αναθεώρησα μέσα μου τον ορισμό περί βιβλιοθήκης.

Είμαστε έτη φωτός πίσω. Εμείς, που έχουμε μακραίωνη παράδοση στον γραπτό και προφορικό λόγο. Εμείς που (και)  με τον ΛΟΓΟ βοηθήσαμε να θεμελιωθεί, να στηθεί αυτό που λέμε "Δυτικός Πολιτισμός".

Τα περί οικονομικών προβλημάτων τα ακούω βερεσέ. Εδώ τα κονδύλια για τις βιβλιοθήκες έχουν μειωθεί έως και 50%, αλλά ο κόσμος έβαλε πλάτη. Οι βιβλιοθήκες έκαναν άνοιγμα στον κόσμο ζητώντας εθελοντές. Και ο κόσμος ανταποκρίθηκε. Σε κάθε βιβλιοθήκη που επισκέφτηκα μαζί με το μόνιμο προσωπικό υπάρχουν και εθελοντές.

Μιλάμε για ένα 2ωρο εθελοντικής ςργασίας την εβδομάδα. Δεν είναι πολύ, αλλά βοηθά στο να αλλάξει το τοπίο και να μείνουν οι βιβλιοθήκες ανοιχτές. Και μιλάμε για βιβλιοθήκες γεμάτες από κόσμο, γεμάτες από σχολεία. Βιβλιοθήκες με προγράμματα για μετανάστες, για άτομα της τρίτης ηλικίας, για νέους, βιβλιοθήκες που οργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Δεν ξέρω αν έτσι θα σωθεί ο κόσμος, αλλά τουλάχιστον γίνεται η καθημερινότητα, αν όχι πιο ευχάριστη, τουλάχιστον λίγο πιο ανεκτή.

Και νομίζω ότι το βιβλίο, ένα βιβλίο που δανείζεσαι, ειδικά τώρα που τα οικονομικά όλων είναι σε μαύρο χάλι, αποτελεί μια πολύ φτηνή μορφή διασκέδασης, μόρφωσης και απόδρασης.

.

Pieces & Parts*

Αμερικάνικο-Σουηδικό Ινστιτούτο και Μουσείο Ρώσικης Τέχνης...εκεί που οι χώρες, οι πολιτισμοί  προωθούν  αυτό που είναι, αυτό από το οποίο ήρθαν. Δύο από τα πολλά μουσεία που υπάρχουν εδώ. Και εμείς απουσιάζουμε προκλητικά. Η ειρωνία είναι ότι στο ρώσικο μουσείο υπάρχει έκθεση αρχαίων κοσμημάτων, της Αλεξανδρινής και Ελληνιστικής περιόδου. Η Ελλάδα στη "λάθρα"....πάλι...όπως πάντα δηλαδή...θα επανέρθω...

* Από το δίσκο της Laurie Anderson με τίτλο Life on a string

Εγκυκλοπαιδικά...

Ζω πλέον στην πολιτεία της Μιννεσότα...τι είναι "αυτό".....αν μπορούσαμε να κάνουμε μια αναγωγή στους δικούς μας γεωγραφικούς, γεωπολιτικούς όρους, οι Πολιτείες για την Αμερική είναι ό,τι είναι για την Ελλάδα τα Γεωγραφικά Διαμερίσματα.

Με άλλα λόγια αν η Μιννεσότα είναι η Μακεδονία, η Μιννεάπολις είναι η Θεσσαλονίκη. Και το Richfield είναι η Καλαμαριά...τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ και δεν πρέπει να πέφτω έξω.

Η Μιννεσότα ανήκει στις λεγόμενες "Μεσοδυτικές Πολιτείες", γεγονός που δεν καταλαβαίνω. Αν ρίξετε μια ματιά σε έναν χάρτη, θα διαπιστώσετε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί "Βόρεια" Πολιτεία...δικιά τους η χώρα, δικοί τους και οι προσδιορισμοί, όπως και να το κάνουμε.

Η Μιννεάπολις αλλιώς ονομάζεται και "πόλη των λιμνών" για ευννόητους λόγους. Το όνομά της το πήρε από την ινδιάνική λέξη "mni" που σημαίνει νερό και από την δική μας λέξη "πόλις"...Για να μην γίνομαι κουραστικός όποιος θέλει λεπτομέρειες μπορεί να ανατρέξει εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Minneapolis_Minnesota .

Το  Richfield,  http://www.cityofrichfield.org/  είναι μια "γειτονιά", μια συνοικία 35.000-40.000 κατοίκων στη νότια πλευρά της πόλης. Φαρδείς δρόμοι, δέντρα, μικρές λίμνες διάσπαρτες εδώ και εκεί, μονοκατοικίες με κήπο και ΝΑΙ, τα κίτρινα σχολικά πηγαίνουν και έρχονται (Σημείωση: μέχρι και πριν από λίγα χρόνια πίστευα ότι τα σχολικά αυτά πηγαινοφέρνουν τους μαθητές σε ιδιωτικά σχολεία...λάθος!).

Ποιες είναι οι δικές μου εντυπώσεις και συμπεράσματα...Εδώ οι άνθρωποι έχουν χώρο...και γι' αυτό απλώνονται. Σε γενικές γραμμές η πόλη είναι αραιοκατοικημένη. Και "αναπνέουν". Και το έχουν ανάγκη, γιατί όλοι τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και έχω την αίσθηση ότι σε ό,τι αφορά τα τοπικά ζητήματα είναι πιο ευαισθητοποιημένοι σε σχέση με τους Έλληνες. Προσέχουν αυτό που είναι δικό τους, δηλαδή αυτό που είναι δημόσιο, αυτό για το οποίο πληρώνουν φόρους. Αυτό τουλάχιστον παρατήρησα εγώ μέχρι τώρα.

Φυσικά δεν είναι όλα ρόδινα. Το βόρειο κομμάτι της πόλης είναι αρκετά υποβαθμισμένο, μια γειτονιά δηλαδή, στην οποία δεν θέλεις να σε "αφήσει" το αυτοκίνητο μετά τη δύση του ήλιου, γιατί όλα είναι πιθανά.

Σχεδόν σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο, σε κάθε γειτονιά υπάρχουν πινακίδες που ενημερώνουν ότι οι κάτοικοι έχουν συστήσει τις δικές τους ομάδες περιπολίας.αλλά η γενικότερη αίσθηση που επικρατεί είναι αυτή της ασφάλειας. Ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω νιώσει να απειλούμαι, να φοβάμαι, ποτέ δεν ένιωσα ότι κάτι "περίεργο" πάει να συμβεί.

Ηρεμία, ησυχία και άπλα....πάρκα για τους μεγάλους και τα παιδιά, πάρκα καθαρά εννοώ, πάρκα για κάνεις τη βόλτα σου ή απλά να καθίσεις και να βλέπεις τα χορτάρια να ψηλώνουν.

Δεν λέω ότι όλα είναι τέλεια. Απλά το μάτι ενστικτωδώς επισημαίνει τα όμορφα στην αρχή. Μπορεί να είναι και η ανθρώπινη φύση, η τάση για αισιοδοξία. Θέλει χρόνο για να βρεις τις ατέλειες. Από χρόνο άλλο τίποτα...θα επανέρθω...

A new career in a new town

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και κάνοντας το πρώτο μου τσιγάρο , μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτό το τραγούδι

και βλέποντας όλο αυτό το χιόνι...

μου ήρθε στο μυαλό ο Σάκης Αρναούτογλου και αμέσως σκέφτηκα ότι μερικοί άνθρωποι αδικούνται , γεννημένοι στον λάθος τόπο. Ο Σάκης Αρναούτογλου έπρεπε να είχε γεννηθεί εδώ και να κάνει λαμπρή καριέρα. Εδώ ο καιρός είναι ΕΙΔΗΣΗ, σε σημείο που σε κάποια τηλεοπτικά δίκτυα ανά δεκάλεπτο υπάρχει και μια δίλεπτη μετεωρολογική "σφήνα".

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, εδώ το χειμώνα , σε ό,τι αφορά στον καιρό, η πραγματικότητα είναι ΜΙΑ : Πολύ κρύο και πάρα πολύ κρύο. Αυτό φυσικά το λέω εγώ που είμαι συνηθισμένος αλλιώς, εννοώ ότι την άποψη μου μάλλον δεν την ενστερνίζονται κάποιοι τύποι που είδα να φοράνε βερμούδες ενώ έξω χιόνιζε.

Εδώ λοιπόν ο κύριος Fahreinheit κάνει κουμάντο και όλοι κρέμονται από τα χείλη του (http://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Gabriel_Fahrenheit   ρίξτε μια ματιά, η γνώση είναι δύναμη). Για να έχετε μια πληροφόρηση επί του θέματος , 32 βαθμοί Fahreinheit ισοδυναμούν με 0 βαθμούς Κελσίου. Σήμερα το πρωί εδώ έχουμε 35,5 F, άρα μιλάμε για σχεδόν 2 C...Για τα δεδομένα της εποχής και της περιοχής έχουμε ζέστη.

"Οι άνθρωποι του καιρού" λοιπόν ή "weathermen" για να χρησιμοποιήσω τον τρέχοντα όρο κάνουν καριέρα εδώ...άκουσες Σάκη;

Το ζήτημα είναι τι κάνω εγώ...εγώ που δεν κρύωνα, εγώ που τριγυρνούσα με τα κοντομάνικα χειμώνα καλοκαίρι σαν τον Αλέφαντο...Εδώ τέτοιες μαγκιές δεν περνάνε...(όχι ακόμη τουλάχιστον). Εδώ έχει ζεστά ρούχα, μπότες όταν έξω έχει χιόνι (γιατί με αθλητικό παπούτσι ο πάγος στον δρόμο έρχεται πιο κοντά...ή μάλλον εσύ έρχεσαι πιο κοντά στον πάγο) και γάντια για να μην έχουμε ΚΡΥΟΠΑΓΗΜΑΤΑ...ναι,ναι, κρυοπαγήματα. Και εγώ αρχικά νόμιζα ότι είναι υπερβολή, αλλά χθες βράδυ είδα έναν τύπο στις ειδήσεις που είχε κρυοπαγήματα σε 6 δάχτυλα.

Και φυσικά γύρω από το χιόνι και το κρύο αναπτύσσεται μια ολόκληρη κουλτούρα, αλλά και μια βιομηχανία- από σούπες, ροφήματα, κούπες καφέ, μέχρι είδη για χειμερινά σπορ κτλ...Το βλέπουν όμως όλοι με τον ίδιο τρόπο; Όχι...Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα ένα αγαπημένο θέμα συζήτησης ήταν το γεγονός ότι δεν είχαμε χιόνι ("brown Christmas"). Για πολύ κόσμο σήμαινε ότι δεν θα  χαιρόταν το χιόνι, για περισσότερο κόσμο ότι θα έχανε μεροκάματα (για παράδειγμα υπάρχει κόσμος με ιδιωτικά εκχιονιστικά μηχανήματα, που ζει από το χιόνι κυριολεκτικά). Αλλά υπήρχαν και κάποιοι που δεν δυσαρεστήθηκαν τόσο, όπως  η Δημοτική Αρχή, για την οποία η έλλειψη χιονιού ή μια ασθενής απλά χιονόπτωση, ισοδυναμούσε με λιγότερα χρήματα σε μισθούς και υπερωρίες για τα συνεργεία που θα καθάριζαν τους δρόμους...

Μιλώντας για καριέρες, δεν είναι όλοι άτυχοι σαν τον Αρναούτογλου. Υπάρχουν κάποιοι που γεννήθηκαν ή έζησαν εδώ και έκαναν κάτι παραπάνω από "καριέρες"...στο μυαλό πρόχειρα μου έρχονται τα ονόματα των Prince, Bob Dylan...και δεν ξέρω πόσοι το γνωρίζετε , αλλά ο "Γιωργάκης" Παπανδρέου γεννήθηκε επίσης εδώ,στο St. Paul...για περισσότερη διασημότητα http://www.famouswhy.com/

θα επανέρθω...

Richfield

"θα διασχίσεις ένα πρωινό  τον κόσμο και θα είναι πιο όμορφα και από ένα όνειρο..."

και ήρθε η στιγμή που διέσχισα και εγώ τον κόσμο, εγώ που μέχρι πριν 2 χρόνια δεν είχα φύγει πέρα από την γειτονιά μου...

...και ήρθα στο Richfield, στην Μιννεάπολις...εδώ με έφερε η ζωή και η αγάπη...

έφτιαξα αυτό το ιστολόγιο (και  είμαι περίεργος να δω πόσο συνεπής θα είμαι στην ανανέωσή του) για να είμαι σε επαφή με τους φίλους μου...να μαθαίνουν τα νέα μου, να μην τους ζαλίζω και εγώ με e-mail, να μην αναγκάζομαι να λέω τα ίδια πράγματα 1000 φορές....

ό,τι μου κάνει εντύπωση, ό,τι μου κεντρίζει την περιέργεια, ό,τι μου αρέσει και ό,τι δεν μου αρέσει, θα το "ανεβάζω" εδώ...

εδώ είναι ένας νέος κόσμος και εδώ είναι η νέα μου ζωή...θα επανέρθω...