Εγκυκλοπαιδικά...

Ζω πλέον στην πολιτεία της Μιννεσότα...τι είναι "αυτό".....αν μπορούσαμε να κάνουμε μια αναγωγή στους δικούς μας γεωγραφικούς, γεωπολιτικούς όρους, οι Πολιτείες για την Αμερική είναι ό,τι είναι για την Ελλάδα τα Γεωγραφικά Διαμερίσματα.

Με άλλα λόγια αν η Μιννεσότα είναι η Μακεδονία, η Μιννεάπολις είναι η Θεσσαλονίκη. Και το Richfield είναι η Καλαμαριά...τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ και δεν πρέπει να πέφτω έξω.

Η Μιννεσότα ανήκει στις λεγόμενες "Μεσοδυτικές Πολιτείες", γεγονός που δεν καταλαβαίνω. Αν ρίξετε μια ματιά σε έναν χάρτη, θα διαπιστώσετε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί "Βόρεια" Πολιτεία...δικιά τους η χώρα, δικοί τους και οι προσδιορισμοί, όπως και να το κάνουμε.

Η Μιννεάπολις αλλιώς ονομάζεται και "πόλη των λιμνών" για ευννόητους λόγους. Το όνομά της το πήρε από την ινδιάνική λέξη "mni" που σημαίνει νερό και από την δική μας λέξη "πόλις"...Για να μην γίνομαι κουραστικός όποιος θέλει λεπτομέρειες μπορεί να ανατρέξει εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Minneapolis_Minnesota .

Το  Richfield,  http://www.cityofrichfield.org/  είναι μια "γειτονιά", μια συνοικία 35.000-40.000 κατοίκων στη νότια πλευρά της πόλης. Φαρδείς δρόμοι, δέντρα, μικρές λίμνες διάσπαρτες εδώ και εκεί, μονοκατοικίες με κήπο και ΝΑΙ, τα κίτρινα σχολικά πηγαίνουν και έρχονται (Σημείωση: μέχρι και πριν από λίγα χρόνια πίστευα ότι τα σχολικά αυτά πηγαινοφέρνουν τους μαθητές σε ιδιωτικά σχολεία...λάθος!).

Ποιες είναι οι δικές μου εντυπώσεις και συμπεράσματα...Εδώ οι άνθρωποι έχουν χώρο...και γι' αυτό απλώνονται. Σε γενικές γραμμές η πόλη είναι αραιοκατοικημένη. Και "αναπνέουν". Και το έχουν ανάγκη, γιατί όλοι τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και έχω την αίσθηση ότι σε ό,τι αφορά τα τοπικά ζητήματα είναι πιο ευαισθητοποιημένοι σε σχέση με τους Έλληνες. Προσέχουν αυτό που είναι δικό τους, δηλαδή αυτό που είναι δημόσιο, αυτό για το οποίο πληρώνουν φόρους. Αυτό τουλάχιστον παρατήρησα εγώ μέχρι τώρα.

Φυσικά δεν είναι όλα ρόδινα. Το βόρειο κομμάτι της πόλης είναι αρκετά υποβαθμισμένο, μια γειτονιά δηλαδή, στην οποία δεν θέλεις να σε "αφήσει" το αυτοκίνητο μετά τη δύση του ήλιου, γιατί όλα είναι πιθανά.

Σχεδόν σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο, σε κάθε γειτονιά υπάρχουν πινακίδες που ενημερώνουν ότι οι κάτοικοι έχουν συστήσει τις δικές τους ομάδες περιπολίας.αλλά η γενικότερη αίσθηση που επικρατεί είναι αυτή της ασφάλειας. Ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω νιώσει να απειλούμαι, να φοβάμαι, ποτέ δεν ένιωσα ότι κάτι "περίεργο" πάει να συμβεί.

Ηρεμία, ησυχία και άπλα....πάρκα για τους μεγάλους και τα παιδιά, πάρκα καθαρά εννοώ, πάρκα για κάνεις τη βόλτα σου ή απλά να καθίσεις και να βλέπεις τα χορτάρια να ψηλώνουν.

Δεν λέω ότι όλα είναι τέλεια. Απλά το μάτι ενστικτωδώς επισημαίνει τα όμορφα στην αρχή. Μπορεί να είναι και η ανθρώπινη φύση, η τάση για αισιοδοξία. Θέλει χρόνο για να βρεις τις ατέλειες. Από χρόνο άλλο τίποτα...θα επανέρθω...